SalvationInGod

vrijdag 23 december 2011

I will remember every temptation has the purpose to destroy my soul

Harde taal, zegt u? Het is een genezend besef tot behoud van de ziel. Het is een oorlogsverklaring tegenover de leugenachtige slogans van de duisternis: ‘zonde is leuk!’, ‘zonde is lekker!’ en ‘zonde kan geen kwaad!’ Zondigen is luisteren naar de stem van de overste van deze wereld: ‘pakken wat je pakken kunt, morgen kun je er niet meer zijn!’

Dat laatste is zonder meer waar, maar geeft nog geen licentie om een dergelijke levensstijl te ontwikkelen – al wordt je anno 2011 aangekeken als een veredelde monnik die afstand doet van de geneugten des levens. Een christen heeft simpelweg één ding nodig: een zicht op de heerlijkheid die komen zal. Het is de heerlijkheid van Christus en daarmee de heerlijkheid van het Nieuwe Jeruzalem.
Een belangrijke overtuiging die hieraan ten grondslag ligt, is dat de zonde ooit uitgebannen zal worden en er niet meer zal wezen – waarom zou ik mij dan niet disciplineren in het verzaken hiervan? Zonde plegen is openlijk verzet tegen God en wat voor nut heeft dát als je weet dat Hij op een dag Zijn geduld aan de kant zet en de gehele mensheid voor Zijn troon dagvaardt? Helemaal niets! Zonde plegen is strijden tegen de Almachtige, waar je het nooit van kunt winnen. Hoe zinloos wil je het gepresenteerd hebben?

De overtuiging dat de heerlijkheid van Christus zichtbaar zal worden, moet de christen sterken en doen uitstrekken om zich daarmee te laten doordrenken. Wat dit betreft is het christenleven een zwart-wit gevecht om de heerlijkheid van God enerzijds en de afschuwelijkheid van de zonde anderzijds. We zijn er niet met de overtuiging dat we alleen strijden tegen God als we de verzoeking uitleven, we moeten ook beseffen dat we strijden tegen onze eigen ziel. Geen mens is gebaat bij zijn eigen ondergang – het Evangelie kan het proces van naderende ondergang radicaal breken en compleet verwijderen door nieuw leven.

Daarom is het kruis van onschatbare waarde – zowel het kruis van Christus, als ons eigen kruis. Zijn kruis delgt onze zonden uit, ons kruis leert ons de vunzigheid van het tegenwoordige verderf te laten staan: zij die tot het kruis van Christus willen komen, mogen nimmer tevreden zijn met het ontvangen van vergeving alléén, hoewel dit een essentieel element is in het herstelproces. Christenen moeten bereid zijn om regelrecht de spijkers door hun eigen begeerten te laten slaan. Of dat makkelijk is? Niet bepaald! Toen Christus daadwerkelijk ervoer wat het betekende om de toorn van God de Vader over de zonde te dragen, worstelde Hij en streed Hij tot driemaal toe: ‘Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker aan Mij voorbij gaan – doch niet Mijn wil, maar de Uwe geschiede!’ De Mens, Die herhaaldelijk de noodzaak verkondigde van Zijn eigen lijden en dood, moest ook zichtbaar strijden. Niets menselijks was Hem vreemd – maar Hij overwon. Daarom – gedenk dat verzoeking altijd tot doel heeft je ziel te laten verdoemen. Wees bereid de spijkers in zondige neigingen te slaan – wie het leven in wil gaan, moet bereid zijn het kruis te omarmen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Reageren? Plaats hier uw vraag en/of opmerking.

Blogarchief